Change of Plans

Laatste verhaaltje van Rachel en Ma

Nog even een laatste verhaaltje van mijn hand, want voor ons stopt over twee nachtjes ons Australie-avontuur en vliegen we weer terug naar ons eigen koude landje. Het verschil met hier zal ongeveer veertig graden zijn, want we hebben weer een paar hete dagen achter de rug.

Maar eerst vanaf Albany; daar zijn we gelijk aan het eind van het vorige verhaaltje vertrokken. Het was daar de hele tijd aan het regenen, en de vooruitzichten waren voor ons niet snel genoeg beter. Dus in de vans en richting Perth gereden. Na een rit van zo'n 400 km aangekomen in Gingin, zo'n 70 km boven Perth en een overnachting gedaan in het bunkhouse waar de jongens tijdens hun werkperiode zo'n drie maanden waren geweest. Leuk om te zien hoe het daar was; een desolaat gebied met niet veel meer te beleven dan een goede keuken, goeie douches en een tv en dvd-ruimte (wat de jongens gelijk goed benutten). En de babykangaroe gezien en vastgehouden.

Ondertussen is Rachel ziek geworden vanaf zaterdag; de muggebeten waren net een beetje aan het wegtrekken. Wat begon als een simpele buikgriep, die maar niet over wilde gaan na verschillende medicijnen, bleek het toch een bacteriële infectie te zijn waar ze ook weer drie verschillende soorten pillen voor kreeg. En wat niet gelijk een geweldig resultaat had. Misselijk van de anti-biotica en tot op heden nog steeds aan de schijt. Maar toch gaat het al wel weer zo goed dat we lekker vakantie kunnen houden.

Met de tocht naar het noorden zaten we gelijk weer in het mooie weer, en mooi is hier nu zo tegen de veertig graden. We zijn in Lancelin geweest, afgezakt naar Guilderton, en nu zijn we bij Quins Rocks. Hier staan we op een camping, ongeveer 50 meter van de oceaan vandaan. We hebben prachtige zonsondergangen gezien, en gister is de cycloon Bianca even langs geweest (viel reuze mee met het voorspelde noodweer). Ook hebben we ons vergaapt aan de ontzettend luxe huizen rond het havengebied. Het lijkt wel een filmsterrenbuurt, maar het zou allemaal verdient worden met de Lobster(kreeft)vangst.

Als we ‘s morgens ons bed uit zweten kunnen we gelijk een duik nemen in de oceaan. Dat voelt ook luxe. Hier blijven we tot ons vertrek woensdag vanaf Perth, al hebben we gister wel rondgereden om een ander plekje te zoeken. Maar dit was toch de mooiste.

Vanwege de extreme hitte hebben we niet echt heel veel ondernomen. We zijn nog een dagje wezen shoppen in Perth (wat dan wel lekker is vanwege de airco in de trein en de winkels), we spelen een beetje in de golven (ik heb echt lol in de jongens die er als jonge honden in duiken), af en toe een lekkere bbq en zo kabbelen de dagen voort..

O ja, en we hebben 'de Tourist' gezien, Jasper was hier al dagen over bezig (vanwege Angelina Jolie), dus dat moest even gebeuren.

En natuurlijk hebben we na het feest van Australia-day 26 jan (nounou) ons eigen feestje gevierd op 28 januari toen Rachel jarig was. Jasper had lekker gebak gehaald voor het ontbijt, er was een taartje met kaarsjes en een kadootje. Maar jammer genoeg moest Rachel na het eerste hapje gebak alweer 'nekken' naast de auto.....

Al met al hebben we hier een heel bijzondere vakantie gehad. Het zou niet te doen zijn om dit heel lang met z'n vieren te doen, de jongens nemen veel makkelijker en sneller beslissingen met z'n tweeën, dus die gaan straks als een dolle noordwaards als wij in het vliegtuig zitten. Maar met de nodige 'goeie gesprekken' en niet te moeilijk doen hebben we hier een heerlijke vakantie gevierd. En zeker met het idee dat het thuis ook allemaal wel lekker doorgaat, goed gedaan Joppie! Heb je lekker gefeest afgelopen zaterdag?

Nou, de groetjes weer allemaal. En een dikke kus. (en Christine, als je dit leest, Marko had het echt heel leuk gevonden als je erbij was geweest. Maar ja, dat was niet en je bent niet te vervangen door een bezoekje van de moeder en zus van z'n vriend hoor. Dat maakte het misschien zelfs wel een beetje lastiger. Nog een half jaartje, vanaf 8 februari hoorde ik gister, dan zul jij ze als eerste zien in Oostenrijk)

Jeannette, Rachel, Marko, Jasper

En nog een verhaaltje van moeke

Ha volgers van ons Australie-avontuur,

we zitten nu in Albany, maar hoe we er gekomen zijn is natuurlijk weer een lang verhaal. Allereerst even voor Alex, leuk dat je ons uitnodigt, al is South-Perth natuurlijk wel erg groot om jou te gaan zoeken. Ik heb geen idee hoe de plannen lopen, maar als we op de terugweg weer in Perth komen is het misschien wel leuk een keer af te spreken. Al hebben we mekaar een eeuwigheid niet gezien, zolang er koemantjesbloed door stroomt voel je toch een band, niet? (mijn tel.nummer is +31628784289, al moet ik eerlijk zeggen dat ie meestal in m'n rugzak zit)

Maar goed, dat we zoiezo in Albany zijn is met onze 'van' wel een klein wonder. Ze snapt ‘s morgens niet goed wat er van haar verwacht wordt, dus heeft ze veel opstartproblemen en valt ze zeker als we een helling op moeten een keer of tien stil. Als we eenmaal op de 'snel'weg zitten begint ze het door te krijgen en halen we wel een snelheid van zo'n 90 km, met bij elke helling weer behoorlijk gekreun.

De wegen zijn hier prima, bijna altijd tweebaans en veel heuvels/bergen, met een prachtige omgeving en uitzichten.

Onderweg hebben we allerlei campings aangedaan, en allemaal zien ze er eigenlijk prima uit. Lekkere douches, goeie campkitchens, wc-papier in de wc's (niet onbelangrijk). En overal vriendelijke mensen; hello, how are you doing today, cheers, en altijd bereid om ons te vertellen waar we mooie plekjes kunnen vinden etc.

We hebben ook in een national park gecampeerd; dit is wat primitiever, zonder stromend water midden in de bush, maar dat heeft ook wel wat. Zo puur natuur en stil. Al kan de natuur hier ook heel wat lawaai maken. Terwijl ik hier zit te typen is het op de achtergrond een lawaai van papegaai-achtige vogels, een herrie dat die kunnen maken.

We hebben natuurlijk ook wel wat gedaan, al zijn we niet zo druk met de toeristische trekpleisters. Van zichzelf is dit land al groots en overweldigend, in z'n kust met enorme rotsen, prachtige zandstranden met blauw water, grootse golven die je zwembroek van je kont trekken en waarbij je veel zout water binnenkrijgt, en grootse natuur (bergen, bossen, beesten).

We hebben nu wel kangaroes gespot, en gevoerd. Vandaag een slang gezien, soort salamander doodgereden, struisvogels langs de weg, pelikanen op het strand, en veel gekleurde vogels.

Met Jasper ben ik een grot in geweest (Mammot-cave), we hebben een hele hoge boom beklommen tot in de top (drie dagen spierpijn in de bovenbenen), Rachel en ik hebben een tree-top-walk gedaan, de hotspots rondom Albany bekeken (windmillpark-in Nederland is dat geen trekpleister meer, hier nog wel, blowholes, een gap en een natural bridge- allemaal rotsformaties van formaat, indrukwekkend). En de jongens hebben gelukkig weer een paar goeie golven kunnen pakken met de surfplank, daar waren ze wel weer aan toe. En ze hebben een snorkelset aangeschaft, zodat ze kunnen zien wat er onder water gebeurt.

En we hebben muggen gehad. Vooral Rachel hebben ze ontzettend te pakken gehad, zodat we allerlei smeersels en pilletjes gehaald hebben om een beetje van de jeuk af te komen. Is nu ver over.

Op dit moment hebben we voor de eerste dag geen zon. Is misschien ook wel beter voor ons velletje wat al behoorlijk bruin gebakken is.

Het ritme van de dag is heel relaxed; ‘s morgens in alle stilte een ontbijtje (geen ochtendhumeur, maar echt niks te vertellen), dan op sjouw met de bus, altijd wel een mooi strandje opzoeken, daarna eten maken, spelletje doen, en we hebben allemaal wel een goed boek. Het lijkt ook heel natuurlijk om hier zo te leven, waar zou je je druk om maken. Gister nog een quote van Jasper (hing op de wc): yesterday is history, tomorrow is a mystery, today is a gift. En zo is het wel.

Maar goed, vandaag blijven we hangen op ons plekje in Albany, straks een roerei en vanavond een filmpje. Meer details zal ik niet geven, want dan wordt het waarschijnlijk te lang en vervelend en haakt iedereen af met lezen. En dat willen we niet, want de reakties zijn juist zo leuk om te lezen.

Groetjes van ons vieren en een dikke kus en knuffel thuis. Cheers!

Nog een verhaaltje van moeke

Hoi allemaal,

nog maar even een verhaaltje, al lijkt het zo natuurlijk net of we niks te doen hebben. Nou, dat hebben we ook niet. Het is een heerlijk relaxed leventje, zonder echte plannen, met af en toe een duik in de zee en dan rijden we weer verder voor een goeie overnachting.

Maar goed, na Perth en het huis van Ian zijn we met de vans op stap gegaan. Onze van (van Rachel en mij) vertoont af en toe nogal kuren, dus niemand wil er graag in rijden. Komt erop neer dat ik (Jeannette) er vooral zelf in rijdt. Beetje gedoe met de koppeling en optrekken, en dat kan best eng zijn als je moet invoegen op een snelweg en dan ook nog eens met andere verkeersregels (links rijden). Maar so far so good.

Gister hadden we een leuke overnachting in een national park een eind van de bewoonde wereld. De weg ernaartoe was niet echt goed voor de vans, maar hoe harder je over de hobbelige zandweg reed, hoe beter het ging. Op de plek zelf was eigenlijk niets, behalve twee wc's, een grote tank onder de grond en deksel maar dichthouden tegen de vieze lucht en ongedierte. Verder geen stromend water, dus geen douche. Toch lekker gekookt, roerei met van alles erdoor met stokbrood en als toetje gecarameliseerde ananas. Als dat niet culinair is. We kregen in het donker nog bezoek van een beest(je), maar we konden het geen naam geven. En geen kangaroes.

Weer verder gereden naar Bunbury, met natuurlijk een strandonderbreking. Nog geen goeie golven voor de jongens om te surfen, maar wel heerlijk om in te zwemmen. En Rachel bakt ze bruiner dan bruin (wij ook hoor, maar zij krijgt er geen genoeg van.) Ondertussen hebben we allemaal leesvoer en af en toe een lekker muziekje.

Vandaag is Marko aan het koken in de kampkeuken, wordt pasta carbonara. En we hebben nu toch echt plannen gemaakt wat we echt nog willen zien en doen, zodat we niet ‘s morgens naar mekaar staan te kijken van wat zullen we. Morgen in elk geval richting Margaret River en verder de komende dagen naar Albany. Rachel en Jasper hebben wel zin in een sky-dive (als de portemonee dat aankan), daar doen Marko en ik niet aan mee. Misschien nog een tree-top walking verderop, grotten, een waterval, en vreselijk nog veel mooiere stranden. En ze zijn al zo mooi.

Zo, het eten is klaar, dus het verhaal gaat weer stoppen.

Dikke kus voor iedereen die daarvoor in aanmerking denkt te komen.

Groetjes van ons allevier.

Almost back on the road

ByeBye Garlic, Hello Chickies

Hoihoi,

Het is inmiddels al weer 4 weken geleden sinds ons laatste verhaal is verschenen op de weblog. Er is in de afgelopen vier weken niet heel veel gebeurt maar toch willen we jullie even op de hoogte houden van onze bezigheden hier.

Inmiddels hebben we al 7 weken gewerkt op de knoflookboerderij. Hierbij is het werk niet veel verandert. Het is nog steeds veel knoflook schoonmaken (inmiddels wel met de hand pellen), knoflook plukken en knoflook knippen. Wel was het erg gezellig op de knoflookboerderij. Tijdens de vele uren van schoonmaken, zijn de gekste onderwerpen ter sprake gekopen en werden de raarste discussies gevoerd (speelt Antonio Banderras nou wel of niet mee in Sherk 1 en hoe lang is dat knoflook veld nou 1 km of 250 m etc), maar ja wat wil je ook anders als je 8 a 9 uur lang op een krukje/kratje zit en niets anders doet dan knoflook schoonmaken. Wel zijn de temperaturen tijdens het werk verandert. Deze zijn van een aangename 25 graden naar een iets minder aangename 39 a 40 graden gegaan. Het was daarom ook goed puffen tijdens het werk. Op een gegeven moment was het zo warm dat de baas besloten had om de pauze naar het strand te verplaatsen, zodat we meteen in frisse duik konden nemen, echt heerlijk.

Onze carri re binnen de knoflookbranche is vorige week vrijdag tot een einde gekomen, niet omdat we het slecht deden, maar omdat de knoflook klaar was,..tijd voor een feestje. De laatste dag bij de knoflook hebben we afgesloten met foto's maken en het schoonmaken van knoflook. Na deze toch wel vrolijke dag was er de avond daarvoor al besloten dat er een feestje gehouden zou worden met het gehele bunkhouse (+/- 15 man). Het was de bedoeling dat iedereen in het bunkhouse 1 gerecht zou maken, om zo een soort lopend buffet te creëren. Marko en ik hebben toen even snel nagedacht over onze kookskills en hoe wij de Taiwanezen nu kunnen imponeren met ons gerecht. Zo kwamen we er al snel bij dat wij eigenlijk alleen goed zijn in barbeqeuen en werd dus al snel besloten om onze heerlijke saté / sjaslieks te maken. Na boodschappen gedaan te hebben en de saté klaargemaakt te hebben stond iedereen van het bunkhouse om ongeveer 19 uur gereed om te gaan koken toen de stroom uitviel. Spencer (de toezichthouder hier bij het bunkhouse) kwam ons vertellen dat de stroomuitval in de gehele regio was en dat het wel tot 3 a 4 uur kon gaan duren voordat de stroom weer gemaakt zou zijn. Daar ging ons leuke idee dan van een feestje met lekker eten.

Om het denkvermogen van ons een beetje te bevorderen werden er een aantal biertjes gedronken. Na een uurtje of 1,5 kwam het geweldige idee om gewoon alles op de barbeque klaar te maken, maar dan ook echt alles; pizza's van de barbeque zijn niet lekker. Verder was alles echt heerlijk en onze sate viel goed in de smaak bij iedereen. Naar mate het feestje vorderde werd het steeds gezelliger en gezelliger. Nadat het merendeel van de mensen naar bed waren gegaan kwamen de eigenaren van het bunkhouse ook nog even gezellig kijken en brachten nog wat rum en wisky mee, dan gaat het fout natuurlijk. Om ongeveer 3.30 uur ben ik afgehaakt en afgetaaid naar de VAN. Om 5 uur s'nachts kwam ik vervolgens Marko nog tegen in zijn werkkleding, waar hij die vandaan had gehaald geen idee, ronddwalen over het terrein. Al met al een zeer geslaagde avond, top feestje. Het enige nadeel van zo een feestje is dat je de volgende dag (vrije dag) eigenlijk niets kan doen. Marko lag eigenlijk heel de dag in bed en ik had niet echt veel puf om iets te doen, dus deze dag hebben we dan ook helemaal niets gedaan.

De dag na onze katerdag stond er zeker wat op het programma. Tijdens het feestje was er door de eigenaren van het bunkhouse beloofd dat we zondag zouden gaan schieten. Dit was voor ons de eerste keer met een echt geweer en echt een super vette ervaring. Uiteraard hebben we gewoon op een schietschijf geschoten. Foto's hiervan zijn te vinden op de hyves van marko.

Na het vrije weekend stond er voor ons een nieuwe uitdaging te wachten, wat betreft werk. We moesten maandag namelijk beginnen op de kippenboerderij in Gingin. Dit is een kippenfarm die enkel legkippen heeft. De eerste dag moesten wij ons om 8 uur melden op het kantoor van de boerderij. Hier kregen we eerst een korte presentatie over alle regels en werkvoorschriften. Vervolgens werd onze eerste klus uitgelegd in de eggroom. Hier moesten alle lampen schoongemaakt worden, omdat er een inspectie zou komen wat betreft hygiëne of zo iets dergelijks. In ieder geval viel het eerste werkje wel mee. In de middag moesten we vervolgens naar het ‘schone' gedeelte van boerderij. Dan moet er eerst gedoucht worden en moeten er schone bedrijfskleren aangetrokken worden om zo te voorkomen dat er kippenziektes de farm binnen komen. Na deze hygiëneroutine gedaan te hebben werden we naar de andere kant van de farm gebracht waar we eerst een schuur waar kippen in hadden gezeten schoongemaakt. Dit is gewoon met een hogedrukspuit alle stront en troep wegspuiten en zorgen dat alles er weer schoon uit ziet. Geen vervelend werk als het buiten erg heet is. Het stinkt trouwens een stuk minder dan we gedacht hebben op de farm.

Na dit schoonmaak klusje hebben we dan voor het eerst geholpen met het kippen vangen. In het begin is het even wennen om een stuk of 5 kippen in je hand te hebben en om deze vervolgens in een kotje te proppen wat echt heel klein is, maar na een kip of honderd en een schram of honderd heb je hier totaal geen problemen meer mee. Alleen het doden van een kip is nog niet echt iets voor ons. Tussen alle legkippen zit van tijd tot tijd, niet vaak maar soms een haan. Deze zijn ten eerste een stuk agressiever en moeten eigenlijk dood gemaakt worden. De eerste keer dat wij er 1 tegen kwamen wisten wij dit nog niet, maar dat werd ons even duidelijk getoond. De persoon pakte de haan,zwaaide hem door de lucht en klaar, de kop is er dan af, maar wij gaan dit zeker niet doen. Tot nu toe hebben we iedere haan gewoon in een leeg kooitje gedaan en iemand anders heeft hem mogen doden.

Al met al was het een veelzijdige en zeer indrukwekkende/leerzame eerste dag op de kippenfarm.

De tweede en de derde dag op de kippenfarm begonnen we steeds om 6 uur s'ochtends. Tijdens deze dagen hebben we voornamelijk kippen gevangen, verplaatst en gevoerd. Daarnaast hebben we ook lichten vervangen in een schuur waar kleine kippetjes moeten komen. Het enige verschil met een gewone schuur waar grote volgroeide kippen zitten, is dat het erg warm is in een schuur voor kleintjes. In zo een schuur staan 2 gasbranders om de schuur op te warmen en wij kunnen je vertellen dat het er tropisch warm is, vergelijkbaar met een sauna.

Na drie dagen op de kippenboerderij in Gingin te hebben gewerkt, was het de bedoeling dat wij 2 dagen op een kippenfarm in Bullsbrook zouden gaan werken. Nadat we om 6 uur begonnen waren op de farm in Gingin hebben we ons daarom vervolgens verplaatst naar Bullsbrook. Hier is een Free Range Farm voor legkippen. Hier lopen de kippen dus los en komen dus de scharreleieren vandaan. Om nou te zeggen dat de kippen hier ook daadwerkelijk een beter leven hebben dan in een kooitje weet ik niet. De kippen ongeveer 6000 per hok lopen inderdaad los rond maar kunnen eigenlijk geen kant op en ze zien er ook een stuk ongezonder uit dan de kippen in een hok, maar ok. Eenmaal aangekomen op de farm moest er 1 een klusje doen waarvoor je sterk moet zijn, hier had Marko geen zin in en dus mocht ik dit doen. Marko heeft nu volgens mij nog spijt van die keuze. Terwijl dat ik lekker in de auto zat en 10 gastanks moest halen een eindje verder op, mocht Marko beginnen met het kippenhok schoonmaken. Dit is een klus van ongeveer 2 dagen. Het kippenhok stond al drie weken leeg en er was al drie weken niet gebeurt. Daarentegen liepen er nog wel kippen rond of in ieder geval iets dat erop leek.

Om te beginnen mocht marko alle oude en rotte eieren die er nog lagen verzamelen en op de truck leggen. Vervolgens moesten alle dode kippen die er al drie weken lagen opgeraapt worden. Deze lagen er al zeker 3 weken en sommige vielen van ellende uit elkaar. Nadat ik klaar was met mijn taak mocht ik Marko gaan vergezellen. Gelukkig was hij op dat moment net klaar met het verzamelen van alle troep. Maar de dode kippen en rotte eieren moesten ook nog afgevoerd worden naar 2 overvolle containers. Al met al was dit de smerigste klus die we tot nu toe ooit gedaan hebben en geroken hebben.

Na deze niet al te prettige ervaring was de rest van de klus niet echt zwaar werk, maar wel een vies werkje. Het gehele kippenhok zat onder de stront, spinnenwebben, stof, ingewanden en andere troep en dit moest allemaal schoongespoten worden. Het lastigste om schoon te maken is het dak, omdat dan al het vieze water en alle troep naar beneden valt op je hoofd en in je gezicht, maar inmiddels zijn we al bijna nergens vies meer van. Na een lange dag schoonmaken was het de bedoeling om bij de baas van de kippenfarm te overnachten, omdat we in Bullsbrook moesten werken en de baas woont hier toevallig dicht bij. Het huis heeft net als alle andere huizen een groot stuk grond en het ziet er uit als een typische range. Daarnaast heeft het een zwembad, een cricketslagveld en hebben ze eigen koeien. Eenmaal aangekomen om half 5 zat de baas (Ian) al te wachten op ons, want er was nog een klus. We moesten nog even 3200 kippen gaan vangen en op een vrachtwagen laaien. Na 1 uur en 15 minuten waren deze 3200 kippen gevangen en zat de werkdag erop (13 uur gewerkt, tot nu toe de langste dag). Na deze lange dag werden we door Ian beloond met een paar lekkere biertjes op de kippenboerderij, een biertje bij een goede vriend van hem, en meerdere biertjes thuis. Verder kregen we hier een heerlijke maaltijd voorgeschoteld door zijn vrouw met steak, worsten, broodjes, frietjes, salade etc. Na een erg gezellig avond aan tafel met het gezin van Ian mochten we ook nog gebruik maken van het internet om te skipen en om het feest compleet te maken hadden we beide een aparte slaapkamer met een 2 persoonsbed. Dat is dan wel weer even wat anders na bijna 4 maanden in de VAN slapen.

Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijtje bij Ian hebben we de klus in Bullsbrook afgemaakt. Hierna hebben we meteen boodschappen gedaan en zijn we teruggekeerd naar huis (het bunkhouse).

Het afgelopen weekend was het erg warm en eigenlijk te warm om iets te doen. Daarom zijn we beide dagen lekker naar het strand gegaan en hebben we heerlijk genoten van de toch wel grote golven in de zee. De komende week zullen we nog een aantal dagen bij Ian verblijven (helemaal niet erg;)). De rest van de tijd tot aan het begin van januari zullen wij op de kippenfarm blijven werken.

Al met al is het dus nog steeds allemaal genieten. De baan bij de kippenfarm vind ik op zich leuker dan de baan bij de garlicfarm, omdat je veel meer variatie hebt in het werk. Maar het blijft wel van tijd tot tijd een dirty job (maar iemand moet het doen). Verder zie ik er al wel naar uit om verder te reizen. Het is allemaal leuk hier, maar ik vind het toch ook wel weer tijd om lekker door te reizen, dingen doen waar je zelf zin in hebt, iedere dag uitslapen etc. .

De komende weken zullen we waarschijnlijk weer veel werken op de kippenfarm. Wel zijn er nog een aantal feestjes waar we naar uit kunnen kijken. Volgende week hebben we een bbq / sambuca avond bij Spencer en met kerst gaan we ook weer bbq, misschien wel een varken aan het spit, maar dat is nog afwachten.

Het volgende verhaal zal ongeveer net na kerst komen. Dus bij deze wens ik iedereen alvast prettige kerstdagen.

Voor nu waren dit zo een beetje de belevenissen van de afgelopen vier weken.

De groetjes aan iedereen en ik spreek jullie over een weekje of 4 weer.

Cheers,

Jasper & Marko

Enkele foto's van het feestje, het schieten en het werk op de knoflookfarm zijn als het goed is binnenkort weer te vinden op de hyves van Marko.

Mijn telefoon doet het trouwens ook weer, alleen de sms functie werkt nog niet helemaal perfect volgens mij. Maar ik ben weer bereikbaar.

Werke Werke Werke

G'day weer,

Het is weer tijd voor een kleine update van onze reis. Het laatste verhaal was geëindigd met onze aankomst in Esperance. Hier hebben we 2 dagen gechilld en van de witte stranden en blauwe ocean genoten. Vervolgens zijn we doorgereden naar Albany, een kleine 200 kilometer ten westen van Esperance. We zijn hier naar toegegaan met het idee eerst een weekje te chillen en vervolgens te gaan werken.

De eerste dag in Albany hebben we de city bezocht. Albany is vergeleken met de laatste dorpen die we tegenkwamen een aardig stadje met ongeveer 25.000 inwoners. Hier hebben we de stad bezocht op zoek naar nieuwe vinnen voor mijn surfbord (die waren bij de eerste keer surfen al afgebroken) en heb ik een boek gekocht voor het eerst van mijn leven (deception point van Dan Brown; goed boek). Na de stad gezien te hebben zijn we op pad gegaan om wat toeristische hoogtepunten te bekijken rondom Albany, zoals the Gap, the Blowholes etc. Allemaal erg mooi en echt genieten met een aangename 25 graden. Op deze dag hebben we dan ook eindelijk onze eerste slang gezien die opeens opdook voor onze auto, maar hij was ook weer te snel weg om een foto te kunnen nemen, dus volgende keer beter. De dag werd afgesloten met een heerlijk bioscoopfilmpje: the last airbender in 3D. Echt de slechtste film ooit volgens mij, maar sommige vonden de film toch goed.

De tweede dag in Albany hebben we helemaal niets gedaan. Enkel genoten van het mooie weer, boekje gelezen, boodschappen gedaan en de AFL grand final gekeken.

De derde dag in Albany was het niet echt weer om er op uit te gaan en dus besloten om wederom een filmpje te pakken: dinner for smucks. Zeker een veel betere film dan de last airbender.

De vierde dag in Albany was het tijd voor een dagje apart. Aangezien Marko geen zin had om mount Knoll op te gaan hebben we daarom een keertje opgesplits. Ik ben die dag op pad gegaan in mijn eentje naar mount Knoll. Deze lag ongeveer 90 km van Albany vandaan en aangezien de VAN van tijd tot tijd toch oververhit raakt was dit wel een spannend ritje (nu hebben we de koelvloeistof bijgevuld). Eenmaal aangekomen bij mount Knoll was de temperatuur inmiddels opgelopen tot een graad of 30 (denk ik, zo voelde het). De trip naar de top was maar 3,5 km, maar het was wel 1095 meter hoog, dus het pad was stijl en stijl, maar als je eenmaal boven bent heb je wel een super uitzicht en ik heb dus veel foto's hiervan gemaakt.

De vijfde dag zijn we eindelijk weer eens gaan surfen. Het was heerlijk weer en na een tijdje op internet zoeken hadden we een goede beach gevonden in de buurt van Albany. Hier hebben we heel de dag golven proberen te pakken en hebben we voor het eerst gestaan op onze eigen boards. Het was weer een perfect dagje.

De zesde dag in Albany hebben we gezocht naar werk (work & travel gebeld, kunnen ons niet helpen want hebben geen werk in west Australië). Na enig zoekwerk van Marko hebben we gereageerd op een baan op een kippenboerderij in GinGin voor 2 personen. De rest van de dag hebben we wederom gesurft.

De zevende dag in Albany kregen we een berichtje van ene Spencer van Labour Hire over onze reactie over de baan op de kippenfarm. Hij wou ons graag aan een baan helpen en hoopte ons de volgende dag te ontvangen. We hebben dus een baan. Het enige wat we nog moesten doen was 490 km rijden richting GinGin. De volgende dag zijn we dus vroeg vertrokken vanuit Albany richting Perth en vervolgens richting GinGin (70 km boven Perth). Na een rit van ongeveer 10 uur werden we om een uur of 18.00 opgewacht door Spencer. Na een korte kennismaking, een administratieve stop bij zijn kantoor en na een korte pitstop bij de drankhandel heeft Spencer ons naar the Bunkhouse geleidt. Dit is een goedkope verblijfplaats voor alle werkers van Labour Hire en hier kun je verblijven als je dat wilt. Het is een terrein met 7 cabins, een was en douche hok, een grote keuken, huiskamer achtig gebeuren etc. Het is in ieder geval voorzien van alle luxe die harde werker nodig heeft. Na onze VAN ge nstalleerd te hebben op zijn vaste staplek (wij slapen uiteraard gewoon in onze VAN) hebben we de rest van de avond genoten van een goede maaltijd, de luxe en hebben we kennisgemaakt met de andere werkers (voornamelijk Taiwanezen en 2 fransen). De volgende ochtend hadden we meteen onze eerste werkdag op de garlicfarmom 7.30 in de ochtend (gekkenwerk). De eerste dag hebben we kennisgemaakt met het zware landbouw werk in Australië. We hebben de hele ochtend met een gebogen rug in het veld met 100.000 vliegen en een temperatuur van 30 graden knoflook uit de grond getrokken. Na de eerste dag dachten wij er dan ook hetzelfde over: als we dit nog 12 weken moeten doen dan stoppen we nu direct. Maar wij zijn geen opgevers natuurlijk, in ieder geval niet zo snel dus de dagen daarna zijn we gewoon gaan werken. Het werk verschilde per dag van knoflook plukken tot tuinieren bij een gigantische villa. Na de eerste week begon het zware werk al te wennen. Ook de mensen in the Bunkhouse zijn allemaal super.

Na de eerste 5 dagen werk werd er een BBQ georganiseerd. Dit was niet een BBQ zoals wij hem doen in Nederland, nee, dit was een thaiwaneese BBQ. Super lekker allemaal en veel. De avond werd gezelliger en gezelliger en duurde voor sommige tot in de late uurtjes en voor sommige iets minder lang aangezien er op zondag ook gewoon gewerkt moet worden om 6.30 uur (ze zijn gek geworden hier). Maar alles went.

De week daarop hebben we heel de week knoflook schoongemaakt (vanaf 6.30 tot 16.30 6 dagen in de week) onder contract. We krijgen hiervoor 2 dollar per kilo betaald en verdienen gemiddeld meer dan het uurloon, dus dat is wel relaxt.

Om wat anders te doen doen werk en om er even tussenuit te zijn werd het wel weer eens tijd om naar de bar te gaan. Tijdens de BBQ avond had Spencer ons verteld over Skimpy night in GinGin. Dit is in GinGin hotel, de enigste bar in GinGin, en hier wordt bier geserveerd door vrouwen in bikini. Dus wij dachten leuk voor een dinsdagavond en zo vertrokken wij met de 2 fransen en 2 taiwanezen richten GinGin hotel. Eenmaal in de bar aangekomen viel het een beetje tegen. Er zaten ongeveer 20 man in de bar en er stond 1 vies vrouwtje achter de bar in bikini, die continue geld wilde ontvangen en in ruil daarvoor liet ze haar tieten zien. Erg gezellig allemaal. Na 5 minuten in de bar begonnen 10 van de 20 mensen in de bar ook nog eens goed te knokken (op zijn Australisch; echt goed knokken). Nadat de vechters naar buiten waren gegooid gooide zij nog even een biervat door de ruit en was de avond compleet. Niet een heel erg geslaagde avond, maar dat moet je toch ook meemaken.

De rest van de afgelopen weken hebben we verder gewoon veel gewerkt, mensen ontmoet en leuke dingen gedaan met de mensen in the Bunkhouse zoals een pokeravondje, naar het strand, potjes poolen etc. Het is hier gewoon gezellig.

Na twee weken werk hebben we ook ons eerste loon binnen en dat viel zeker niet tegen. We zijn het er nu dan ook over eens dat we het waarschijnlijk wel gaan volhouden met werken tot begin januari en voorlopig is er nog genoeg werk op de garlicfarm. Daarnaast is het ook wel leuk om wat langer op 1 plek te zitten nu we werken, omdat we nu veel meer mensen leren kennen en vrienden maken.

Voorlopig zal er niet veel veranderen bij ons (alleen de temperatuur zal misschien nog iets oplopen ;), maar we zullen jullie wel op de hoogte houden. Voor nu vind ik het wel weer genoeg geweest.

De groeten aan iedereen.

Cheers,

Marko & Jasper

Foto's zijn nog niet upgeload, maar zijn wederom te vinden op http://themackie.hyves.nl

PS. Mijn telefoon is kapot, dus ik ben nu helemaal niet meer bereikbaar, voor als iemand me zou willen bereiken.

Great Ocean Road

G'day allemaal,

Het is alweer 2 weken geleden dat ons laatste verhaal eindigde met onze aankomst in Melbourne, dus tijd voor een update. De eerste dag in Melbourne hebben we na een lange rit en wat zoekwerk in de city heerlijk genoten van de luxe van een goed caravanpark met gratis internet. Na een nacht bijkomen aan de rand van Melbourne zijn we de volgende dag de city ingetrokken, nadat we onze VAN verplaatst hadden naar een dichterbij gelegen caravanpark. Van daaruit hebben we alles met het openbaar vervoer gedaan.

De eerste dag in de city hadden wij 1 missie, kaartjes bemachtigen voor de AFL wedstrijd tussen collingwood en de western bulldogs. Na ongeveer 3 uur rondgezworven te hebben door de city, flink wat hulp van de lokale bevolking en verschillende tripjes met de bus en trein, hadden we nog geen kaartjes en besloten we het via internet te proberen. Geweldige uitvinding want 2 minuten later hadden wij onze kaartjes binnen. Nadat deze missie geslaagd was hebben wij onszelf beloond met een goed filmpje in de bioscoop: SALT.

De tweede dag in Melbourne hebben we de toerist uitgehangen. Eerst zijn we langs het Rodlaver stadion geweest en de andere stadions van de Australian Open, vervolgens zijn we alvast even langs de MCG gelopen om te kijken waar de wedstrijd plaats ging vinden, daarna zijn we dwars door de stad gelopen, de skyline meerdere malen gefotografeerd en nog meer stadions gezien. Al met al een vermoeiende dag, maar dan heb je wel wat gezien en natuurlijk mooie foto's kunnen maken. In de avond hebben wij, omdat de film van de vorige avond goed was bevalen nog een filmpje gepakt. In de IMAX van Melbourne kun je namelijk Avatar 3D kijken op het grootste 3D scherm ter wereld. Leuke ervaring.

De derde dag in Melbourne was de dag van de wedstrijd. We waren vroeg vertrokken richting de city om zeker te weten dat we op tijd zouden zijn. Na een goede maaltijd en enkele biertjes op een heerlijk verwarmd terras, gingen we richting het stadion. Het was niet heel moeilijk om dit te vinden, gewoon de meute volgen, want er waren meer mensen die de wedstrijd gingen bekijken (67.000 andere). Eenmaal in het stadion was het een mooi gezicht dat alle supporters door elkaar zaten en dat de sfeer super was. Na het volkslied van Australië begon de wedstrijd. Deze was verder niet heel spannend, want collingwood was vele male beter dan de bulldogs en wonnen uiteindelijk met 120 - 57, maar het was wel een super ervaring om mee te maken.

Na de drie hectische dagen van Melbourne vonden wij het tijd om de city weer eens te verlaten en richten de start van de Great Ocean Road te gaan. Na een kort ritje van 100 km kwamen we op een maandag aan in Torquay, het surfstadje van de Great Ocean Road. Hier besloten wij om wederom op een caravanpark te overnachten.

Omdat Torquay een echt surfstadje is, hadden we al snel besloten om hier onze eerste surflessen te nemen. Daarnaast zat naast ons caravanpark surftours, deze verzorgen hele dagen surflessen en zijn niet duur. Om het toch een beetje te kunnen leren besloten we om meteen drie volle dagen surfles te nemen. Woensdag, donderdag en vrijdag. De rest van de dag hebben we gebruikt om alvast wat surfboards en ander materiaal te bekijken, voor het geval dat we goed blijken te zijn of het echt leuk vinden en mogelijk iets wilden aanschaffen.

De eerste les surfen was echt super. Het was lekker weer, we waren met een groepje van drie en de golven waren erg goed en concistent of zoiets. Na enige uitleg zijn we langzaam gaan proberen wat kleine golfjes te pakken, nadat ze gebroken waren (?). Hoe dan ook na de eerste dag hadden we beide onze eerste golven gepakt en konden we zowaar allebei staan op het board. De tweede dag kregen we priveles, want er was niemand anders die op dat moment wilde surfen (het was ook erg koud, maar daar merk je weinig van in de zee). Deze dag was wat betreft de golven iets minder, maar zeker niet minder geslaagd. De derde dag was de belangrijkste, nu kwam het er op aan, want nu zouden er foto's gemaakt worden van als, als leuke herrinnering. Dan zou het natuurlijk ook leuk zijn als we even op dat board staan, maar uiteinelijk bleek dit toch echt de beste dag te zijn. De golven waren super en we hebben beide vele golven kunnen pakken en staan beide een aantal keer redelijk op de foto. Je kunt in ieder geval zien dat we staan.

Na deze drie leuke dagen surfen waren we het er snel over eens, we moeten surfboards aanschaffen om onze skills op het board het hele jaar door te oefenen en als volleerde professionals terug te komen naar Nederland. Dus de volgende dag zijn we eerst op zoek gegaan naar een roofrack. Dit bleek nog niet zo makkelijk te zijn voor onze zeer speciale VAN. Na 2 of 3 miskopen (weer ingeruild) hadden we een winkel gevonden, alleen deze bleek heel het weekend dicht te zijn. Dus een weekend langer wachten. Enigzins teleurgesteld kwamen wij terug na onze zoektocht op ons caravanpark waar we inmiddels al 6 dagen stonden en kregen we zowaar om ons op te vrolijken of het was gewoon echt een aanbieding 2 gratis nachten. Uiteindelijk bleek dit geen verkeerde actie te zijn, in het weekend hebben we lekker kunnen chillen, rugby kunnen kijken tussen australie en de all blakcs met gekke personeelsleden en op ons gemak een surfboard uitzoeken.

Na het weekend hebben we alles gekocht wat we nodig hadden om te kunnen surfen: 2 super mooie nieuwe surfplanken, die ook al als we niet kunnen surfen zeker mee naar huis gaan als leuk souvenir, 2 wetsuits, een roofrack, 2 surfbags en wat klein materiaal. Nu hebben we dus een VAN met altijd twee surfplanken op het dak, ziet er wel professioneel uit in ieder geval.

O ja, wat ik vergeten ben te vermelden bij onze avonturen in Torquay is ons uitstapje naar het Wildlife Park van Ballarat. Dit was zeker het slechtste en smerigste wildlifepark wat we ooit gezien hebben. Er waren bijna geen beesten, de beesten die er waren deden niets of kon je niet zien omdat de ramen te smerig waren en de enige beesten die wel wat deden waren volgevreten kangoeroes. Gelukkig was het maar +/- 300 km rijden (ook dankzij onze navigatiekunsten). Wel een leuke trip hoor.

Nu we al onze spullen hadden konden we eindelijk beginnen aan de Great Ocean Road. Om hier even wat sneller door heen te gaan is het ten eerste allemaal heel erg mooi. De route langs de kust is bochtig en erg leuk om te rijden. Daarnaast hebben we tijdens de trip van +/- 5 dagen meer mensen ontmoet dan in de 4 weken daarvoor. Hier waren dus meer backpackers te vinden en dat is dan toch wel gezellig. Tijdens de Great Ocean Road hebben we onder andere de Erskine Falls bezocht, de Otway Fly Tree Top walk gedaan en de twelve apostles bekeken.

Na de Great Ocean Road zijn we door gegaan via de kust, in de hoop dat we een goed strand tegen zouden komen om voor de eerste keer te surfen op onze eigen boards. Na een overnachting in het Princess Margeret Rose Caves NP en het aanschouwen van een Australische bachlerparty in de lokale pub (hebben veel leuke ideeën opgedaan voor als ooit iemand van ons nog een gaat trouwen) hadden we al onze hoop gevestigd op het plaatsje Robe (had een lokale man ons verteld). Uiteindelijk bleek dit ook geen mooie golven te bieden.

Wel werden we op dat moment al 2 dagen gevolgd door een tweetal duitsers die we overal toevallig tegenkwamen. Uiteindelijk hebben we die avond dan maar even gezellig bier gedronken met hun. De volgende ochtend zijn we vervolgens vertrokken op naar Adelaide. Hier zijn we nu aangekomen en vertoeven we op wederom een ‘luxe' caravanpark.

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen te vertellen en zijn er veel meer dingen gebeurt, maar ik vind het voor nu wel lang genoeg en de batterij van de laptop raakt bijna op. Dus nu zijn de plannen om binnen een week of 3/4 in Perth te zijn en daar voor het eerst werk te gaan zoeken, fruitplukken of schapen scheren. Hoe dat allemaal verloopt zullen we over een week of 4 weer vertellen.

Omdat we op het moment van het typen van het bovenstaande verhaal geen internet hadden en de daarop volgende week ook niet, zijn we ondertussen al weer verder gereisd. Daarom nog een korte uitbreiding op het verhaaltje.

Vanaf glenelg in Adelaide zijn we doorgereisd naar een dorpje in the middle of niets genaamd Iron Knob. Hier was niets anders dan vlakte en 1 parkeerplaats/caravanpark, maar wel gratis. Hier hebben we van een heerlijk glaasje wijn en champagne genoten om de avond door te komen. De volgende ochtend konden we niet anders dan doorreizen om weer in de bewoonde wereld te komen en om eindelijk eens wat golfjes te gaan pakken aan de kust, met onze eigen nieuwe surfplanken.

Na een reis van ongeveer 400 km en enkele stops bij verschillende dorpjes met stranden (niet goed genoeg om te surfen), kwamen we aan in streaky bay. Aangezien we de afgelopen 2 dagen veel gereden hadden besloten we om hier een dagje lekker te chillen en te kijken of hier misschien goede golven zouden zijn om te surfen. De volgende dagen zijn we dus naar back beach gereden en na een inspectie van 2 surfpros was het strand/zee goed bevonden om een poging te wagen. Na alles geprepareerd te hebben zijn we pak en beet een uurtje in de zee geweest en konden we concluderen dat de golven niet goed waren of dat wij nog ontzettend veel moeten oefenen het komende jaar.

Na het dagje rust in streaky bay zijn we de weg weer op gegaan op weg naar het westen, waar het warmer is en waar we begin/half oktober willen gaan werken. Vanaf Ceduna is deze weg ontzettend saai en kun je geen kant op. Er is werkelijk waar niets anders dan vlakte, en van tijd tot tijd een road house. Deze weg wordt ook wel The Nullarbor genoemd en is in totaal ongeveer 1208 km lang en dat alleen maar rechtdoor, soms een flauwe bocht. Daarnaast heeft deze weg ook het langste rechte stuk van Australië: 146,4 km kaarsrechte weg. Al met al een vermoeide rit van ongeveer 3 dagen, met onze 80 km per uur en van tijd tot tijd een oververhitte motor, maar we hebben het gered. Daarnaast is het kwik in het westen al gestegen tot een aangename 25 graden of meer (geen idee eigenlijk, maar wel warm) en we zitten weer 1,5 uur dichter bij huis (al die tijdzones hier). Maar nu gaan we echt stoppen. We gaan eerst chillen in Esperance en daarna door naar Albany waar we dan willen gaan werken.

Voor nu is alles super. Groeten aan iedereen.

Cheers,

Marko & Jasper

Enkele foto's zijn weer te vinden op: http://themackie.hyves.nl