G'day allemaal,

Het is alweer 2 weken geleden dat ons laatste verhaal eindigde met onze aankomst in Melbourne, dus tijd voor een update. De eerste dag in Melbourne hebben we na een lange rit en wat zoekwerk in de city heerlijk genoten van de luxe van een goed caravanpark met gratis internet. Na een nacht bijkomen aan de rand van Melbourne zijn we de volgende dag de city ingetrokken, nadat we onze VAN verplaatst hadden naar een dichterbij gelegen caravanpark. Van daaruit hebben we alles met het openbaar vervoer gedaan.

De eerste dag in de city hadden wij 1 missie, kaartjes bemachtigen voor de AFL wedstrijd tussen collingwood en de western bulldogs. Na ongeveer 3 uur rondgezworven te hebben door de city, flink wat hulp van de lokale bevolking en verschillende tripjes met de bus en trein, hadden we nog geen kaartjes en besloten we het via internet te proberen. Geweldige uitvinding want 2 minuten later hadden wij onze kaartjes binnen. Nadat deze missie geslaagd was hebben wij onszelf beloond met een goed filmpje in de bioscoop: SALT.

De tweede dag in Melbourne hebben we de toerist uitgehangen. Eerst zijn we langs het Rodlaver stadion geweest en de andere stadions van de Australian Open, vervolgens zijn we alvast even langs de MCG gelopen om te kijken waar de wedstrijd plaats ging vinden, daarna zijn we dwars door de stad gelopen, de skyline meerdere malen gefotografeerd en nog meer stadions gezien. Al met al een vermoeiende dag, maar dan heb je wel wat gezien en natuurlijk mooie foto's kunnen maken. In de avond hebben wij, omdat de film van de vorige avond goed was bevalen nog een filmpje gepakt. In de IMAX van Melbourne kun je namelijk Avatar 3D kijken op het grootste 3D scherm ter wereld. Leuke ervaring.

De derde dag in Melbourne was de dag van de wedstrijd. We waren vroeg vertrokken richting de city om zeker te weten dat we op tijd zouden zijn. Na een goede maaltijd en enkele biertjes op een heerlijk verwarmd terras, gingen we richting het stadion. Het was niet heel moeilijk om dit te vinden, gewoon de meute volgen, want er waren meer mensen die de wedstrijd gingen bekijken (67.000 andere). Eenmaal in het stadion was het een mooi gezicht dat alle supporters door elkaar zaten en dat de sfeer super was. Na het volkslied van Australië begon de wedstrijd. Deze was verder niet heel spannend, want collingwood was vele male beter dan de bulldogs en wonnen uiteindelijk met 120 - 57, maar het was wel een super ervaring om mee te maken.

Na de drie hectische dagen van Melbourne vonden wij het tijd om de city weer eens te verlaten en richten de start van de Great Ocean Road te gaan. Na een kort ritje van 100 km kwamen we op een maandag aan in Torquay, het surfstadje van de Great Ocean Road. Hier besloten wij om wederom op een caravanpark te overnachten.

Omdat Torquay een echt surfstadje is, hadden we al snel besloten om hier onze eerste surflessen te nemen. Daarnaast zat naast ons caravanpark surftours, deze verzorgen hele dagen surflessen en zijn niet duur. Om het toch een beetje te kunnen leren besloten we om meteen drie volle dagen surfles te nemen. Woensdag, donderdag en vrijdag. De rest van de dag hebben we gebruikt om alvast wat surfboards en ander materiaal te bekijken, voor het geval dat we goed blijken te zijn of het echt leuk vinden en mogelijk iets wilden aanschaffen.

De eerste les surfen was echt super. Het was lekker weer, we waren met een groepje van drie en de golven waren erg goed en concistent of zoiets. Na enige uitleg zijn we langzaam gaan proberen wat kleine golfjes te pakken, nadat ze gebroken waren (?). Hoe dan ook na de eerste dag hadden we beide onze eerste golven gepakt en konden we zowaar allebei staan op het board. De tweede dag kregen we priveles, want er was niemand anders die op dat moment wilde surfen (het was ook erg koud, maar daar merk je weinig van in de zee). Deze dag was wat betreft de golven iets minder, maar zeker niet minder geslaagd. De derde dag was de belangrijkste, nu kwam het er op aan, want nu zouden er foto's gemaakt worden van als, als leuke herrinnering. Dan zou het natuurlijk ook leuk zijn als we even op dat board staan, maar uiteinelijk bleek dit toch echt de beste dag te zijn. De golven waren super en we hebben beide vele golven kunnen pakken en staan beide een aantal keer redelijk op de foto. Je kunt in ieder geval zien dat we staan.

Na deze drie leuke dagen surfen waren we het er snel over eens, we moeten surfboards aanschaffen om onze skills op het board het hele jaar door te oefenen en als volleerde professionals terug te komen naar Nederland. Dus de volgende dag zijn we eerst op zoek gegaan naar een roofrack. Dit bleek nog niet zo makkelijk te zijn voor onze zeer speciale VAN. Na 2 of 3 miskopen (weer ingeruild) hadden we een winkel gevonden, alleen deze bleek heel het weekend dicht te zijn. Dus een weekend langer wachten. Enigzins teleurgesteld kwamen wij terug na onze zoektocht op ons caravanpark waar we inmiddels al 6 dagen stonden en kregen we zowaar om ons op te vrolijken of het was gewoon echt een aanbieding 2 gratis nachten. Uiteindelijk bleek dit geen verkeerde actie te zijn, in het weekend hebben we lekker kunnen chillen, rugby kunnen kijken tussen australie en de all blakcs met gekke personeelsleden en op ons gemak een surfboard uitzoeken.

Na het weekend hebben we alles gekocht wat we nodig hadden om te kunnen surfen: 2 super mooie nieuwe surfplanken, die ook al als we niet kunnen surfen zeker mee naar huis gaan als leuk souvenir, 2 wetsuits, een roofrack, 2 surfbags en wat klein materiaal. Nu hebben we dus een VAN met altijd twee surfplanken op het dak, ziet er wel professioneel uit in ieder geval.

O ja, wat ik vergeten ben te vermelden bij onze avonturen in Torquay is ons uitstapje naar het Wildlife Park van Ballarat. Dit was zeker het slechtste en smerigste wildlifepark wat we ooit gezien hebben. Er waren bijna geen beesten, de beesten die er waren deden niets of kon je niet zien omdat de ramen te smerig waren en de enige beesten die wel wat deden waren volgevreten kangoeroes. Gelukkig was het maar +/- 300 km rijden (ook dankzij onze navigatiekunsten). Wel een leuke trip hoor.

Nu we al onze spullen hadden konden we eindelijk beginnen aan de Great Ocean Road. Om hier even wat sneller door heen te gaan is het ten eerste allemaal heel erg mooi. De route langs de kust is bochtig en erg leuk om te rijden. Daarnaast hebben we tijdens de trip van +/- 5 dagen meer mensen ontmoet dan in de 4 weken daarvoor. Hier waren dus meer backpackers te vinden en dat is dan toch wel gezellig. Tijdens de Great Ocean Road hebben we onder andere de Erskine Falls bezocht, de Otway Fly Tree Top walk gedaan en de twelve apostles bekeken.

Na de Great Ocean Road zijn we door gegaan via de kust, in de hoop dat we een goed strand tegen zouden komen om voor de eerste keer te surfen op onze eigen boards. Na een overnachting in het Princess Margeret Rose Caves NP en het aanschouwen van een Australische bachlerparty in de lokale pub (hebben veel leuke ideeën opgedaan voor als ooit iemand van ons nog een gaat trouwen) hadden we al onze hoop gevestigd op het plaatsje Robe (had een lokale man ons verteld). Uiteindelijk bleek dit ook geen mooie golven te bieden.

Wel werden we op dat moment al 2 dagen gevolgd door een tweetal duitsers die we overal toevallig tegenkwamen. Uiteindelijk hebben we die avond dan maar even gezellig bier gedronken met hun. De volgende ochtend zijn we vervolgens vertrokken op naar Adelaide. Hier zijn we nu aangekomen en vertoeven we op wederom een ‘luxe' caravanpark.

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen te vertellen en zijn er veel meer dingen gebeurt, maar ik vind het voor nu wel lang genoeg en de batterij van de laptop raakt bijna op. Dus nu zijn de plannen om binnen een week of 3/4 in Perth te zijn en daar voor het eerst werk te gaan zoeken, fruitplukken of schapen scheren. Hoe dat allemaal verloopt zullen we over een week of 4 weer vertellen.

Omdat we op het moment van het typen van het bovenstaande verhaal geen internet hadden en de daarop volgende week ook niet, zijn we ondertussen al weer verder gereisd. Daarom nog een korte uitbreiding op het verhaaltje.

Vanaf glenelg in Adelaide zijn we doorgereisd naar een dorpje in the middle of niets genaamd Iron Knob. Hier was niets anders dan vlakte en 1 parkeerplaats/caravanpark, maar wel gratis. Hier hebben we van een heerlijk glaasje wijn en champagne genoten om de avond door te komen. De volgende ochtend konden we niet anders dan doorreizen om weer in de bewoonde wereld te komen en om eindelijk eens wat golfjes te gaan pakken aan de kust, met onze eigen nieuwe surfplanken.

Na een reis van ongeveer 400 km en enkele stops bij verschillende dorpjes met stranden (niet goed genoeg om te surfen), kwamen we aan in streaky bay. Aangezien we de afgelopen 2 dagen veel gereden hadden besloten we om hier een dagje lekker te chillen en te kijken of hier misschien goede golven zouden zijn om te surfen. De volgende dagen zijn we dus naar back beach gereden en na een inspectie van 2 surfpros was het strand/zee goed bevonden om een poging te wagen. Na alles geprepareerd te hebben zijn we pak en beet een uurtje in de zee geweest en konden we concluderen dat de golven niet goed waren of dat wij nog ontzettend veel moeten oefenen het komende jaar.

Na het dagje rust in streaky bay zijn we de weg weer op gegaan op weg naar het westen, waar het warmer is en waar we begin/half oktober willen gaan werken. Vanaf Ceduna is deze weg ontzettend saai en kun je geen kant op. Er is werkelijk waar niets anders dan vlakte, en van tijd tot tijd een road house. Deze weg wordt ook wel The Nullarbor genoemd en is in totaal ongeveer 1208 km lang en dat alleen maar rechtdoor, soms een flauwe bocht. Daarnaast heeft deze weg ook het langste rechte stuk van Australië: 146,4 km kaarsrechte weg. Al met al een vermoeide rit van ongeveer 3 dagen, met onze 80 km per uur en van tijd tot tijd een oververhitte motor, maar we hebben het gered. Daarnaast is het kwik in het westen al gestegen tot een aangename 25 graden of meer (geen idee eigenlijk, maar wel warm) en we zitten weer 1,5 uur dichter bij huis (al die tijdzones hier). Maar nu gaan we echt stoppen. We gaan eerst chillen in Esperance en daarna door naar Albany waar we dan willen gaan werken.

Voor nu is alles super. Groeten aan iedereen.

Cheers,

Marko & Jasper

Enkele foto's zijn weer te vinden op: http://themackie.hyves.nl