Hoi allemaal,

nog maar even een verhaaltje, al lijkt het zo natuurlijk net of we niks te doen hebben. Nou, dat hebben we ook niet. Het is een heerlijk relaxed leventje, zonder echte plannen, met af en toe een duik in de zee en dan rijden we weer verder voor een goeie overnachting.

Maar goed, na Perth en het huis van Ian zijn we met de vans op stap gegaan. Onze van (van Rachel en mij) vertoont af en toe nogal kuren, dus niemand wil er graag in rijden. Komt erop neer dat ik (Jeannette) er vooral zelf in rijdt. Beetje gedoe met de koppeling en optrekken, en dat kan best eng zijn als je moet invoegen op een snelweg en dan ook nog eens met andere verkeersregels (links rijden). Maar so far so good.

Gister hadden we een leuke overnachting in een national park een eind van de bewoonde wereld. De weg ernaartoe was niet echt goed voor de vans, maar hoe harder je over de hobbelige zandweg reed, hoe beter het ging. Op de plek zelf was eigenlijk niets, behalve twee wc's, een grote tank onder de grond en deksel maar dichthouden tegen de vieze lucht en ongedierte. Verder geen stromend water, dus geen douche. Toch lekker gekookt, roerei met van alles erdoor met stokbrood en als toetje gecarameliseerde ananas. Als dat niet culinair is. We kregen in het donker nog bezoek van een beest(je), maar we konden het geen naam geven. En geen kangaroes.

Weer verder gereden naar Bunbury, met natuurlijk een strandonderbreking. Nog geen goeie golven voor de jongens om te surfen, maar wel heerlijk om in te zwemmen. En Rachel bakt ze bruiner dan bruin (wij ook hoor, maar zij krijgt er geen genoeg van.) Ondertussen hebben we allemaal leesvoer en af en toe een lekker muziekje.

Vandaag is Marko aan het koken in de kampkeuken, wordt pasta carbonara. En we hebben nu toch echt plannen gemaakt wat we echt nog willen zien en doen, zodat we niet ‘s morgens naar mekaar staan te kijken van wat zullen we. Morgen in elk geval richting Margaret River en verder de komende dagen naar Albany. Rachel en Jasper hebben wel zin in een sky-dive (als de portemonee dat aankan), daar doen Marko en ik niet aan mee. Misschien nog een tree-top walking verderop, grotten, een waterval, en vreselijk nog veel mooiere stranden. En ze zijn al zo mooi.

Zo, het eten is klaar, dus het verhaal gaat weer stoppen.

Dikke kus voor iedereen die daarvoor in aanmerking denkt te komen.

Groetjes van ons allevier.