Een verhaal van Mar:

Nou, spannend, Carlo en ik op weg op een transatlantische vlucht; best te doen hoor, nog een tussenstop in Dubai, ong. op de helft, daarna door naar Jakarta. Nog een uurtje te gaan naar Surabaya en daar zaten we, op het vliegveld, als enige europeanen, dus bijzonder voor de lokals. Na ong. een uurtje wachten konden we eindelijk Christy (hee, dat meisje ziet er best europees uit) in de armen sluiten. Door pak Agus naar ons hotel gebracht, waar de echte wereldreiziger al op ons stond te wachten (neef Jasper). We hebben een mooi hotel, de Dharma, mooie kamers met hemelbed en al. Surabaya is geen stad waar je lekker even in rondwandelt, stoepen zijn er niet, alleen autowegen bomvol met scooters, auto’s, alles in razend tempo door elkaar heen. Dus een taxi gepakt en naar een van de mall’s gereden om lekker Indonesisch te eten. Op tijd naar bed en de volgende dag moest Christy gewoon weer stage lopen en hebben wij in de binnentuin van ons hotel lekker zitten chillen (waar ik nu zit te schrijven en Jasper net een ontzettend dikke rat voorbij ziet lopen). ’s Middags met z’n allen naar de shoppingmal geweest en ‘s avonds een biertje gedaan (de jongens) en een kaartje gelegd.

De volgende dag een tripje naar Malang gemaakt, wat een hele toer was, met de oudste, aftandse taxi die je maar bedenken kunt naar de bushalte, uurtje in de bus, daar weer de mensen wijs proberen te maken dat we naar de Secret Zoo wilden, niemand spreekt Engels, dus das niet makkelijk. Uiteindelijk aangekomen in best een mooie dierentuin. Na een tijdje waren we het lopen beu en hebben we scootmobiels gehuurd en op die manier de dierentuin rondgecrossed. Hadden we er maar een gekocht, later zou ik er nog veel aan gehad hebben. ’s Avonds echt lekker uit eten, daarna weer biertje en kaartje.

’s Zondag naar het zwembad geweest en naar het huis van Christy, waar we zelf spaghetti klaargemaakt hebben, en ’s avonds: zie boven.

Maandag zijn we naar Denpassar (Bali) gevlogen met een propellorvliegtuigje en in Sanur een hotelletje gezocht! Allereerst een beetje low-budget home-stay, zag er best leuk uit, mooi binnenplaatsje, betaald, ingecheckt, maar Carlo vond z’n kussen zo naar kots stinken dat Jasper met een mooi verhaal toch weer ons geld teruggehaald heeft en hebben we een ander hotelletje gezocht. Echt leuk, ze hebben daar overal van die mooie binnenplaatsjes met zwembad, tempels en veel groen. Daarna naar het strand gegaan, wat gedronken en echte kroketten gegeten. ‘s Avonds een duik in het zwembad. Oh ja, niet te vergeten, de nachten in Java zijn niet zo best! Om een uur of 4, half 5 ‘s ochtends beginnen de moslims te bleren voor een half uur lang, verschrikkelijk, net een kudde schapen en overal staan luidsprekers. Bali is overwegend hindoeïstisch, dus daar heb je dat niet zo, en slaap je dus beter.

De volgende ochtend hebben we scooters gehuurd en zijn we naar Nusa Dua gereden waar mooie stranden zijn. Nou, wat ik zo eng vond in Surabaya, die scooters en auto’s alles door elkaar, daar zaten we nu dus zelf middenin. Er waren geen mooie landweggetjes om te scooteren, maar gewoon een vierbaansweg. Dus, go with the flow, en achter de rest aan, ook nog links natuurlijk! Wordt ik in één keer van de weg gehaald door de politie! Blijkt dat ik door rood ben gereden (niet gezien, gefocust als ik was om de rest bij te houden) en ook geen rijbewijs bij me heb. Betalen dus, officieel ong. 1,5 miljoen Rp., maar als ik hun wat betaalde mocht ik verder dus ik was met 200.000 Rp. klaar. Hup, verder en nog geen 2 kilometer verder word ik weer van de weg gehaald, politie! Weer door rood gereden (slim!) en weer geen rijbewijs en nu moest ik maar voorkomen in Denpasar op 25 april. Ondertussen wordt ik gebeld door Jasper die midden op de 4baansweg zonder benzine was komen te staan. Nadat ik de politie had uitgelegd dat z’n collega’s me ook al van de weg hebben gehaald en dat ik daar ook al aan had betaald, mocht ik ineens doorrijden. Samen met Jasper bij Nusa Dua aangekomen blijkt dat Christy en Carlo ook van de weg zijn gehaald door de politie en dat zij samen ook nog es 300.000 Rp. betaald hebben. Van de toeristen moeten ze het hebben daar! En als je ziet hoe de lokals daarop een scooter rijden; een kind tussen de ouders gepropt, zonder helm enz. Nou ja, ’t was toch een mooi strand, het rif daar verkend en lekker wat gedronken.

De volgende dag naar Ubud. Cultureel stadje en omgeving, met onze gids Agus, die ook bij ons in het hotel werkt. Iedereen is daar wel taxi chauffeur. Of gids naast z’n gewone job. Eerst een traditionele dansvoorstelling gezien, daarna naar een batik-schilderbedrijfje, een gigantisch karwei om zo’n lap stof beschilderd te krijgen! Heel fijntjes, kost ongeveer een maand werk voor 2 x 1 meter. Toen zijn we naar een woonhuis gegaan en hebben daar uitgelegd gekregen hoe het Hindoestaanse geloof beleden wordt. Allerlei tempels in de achtertuin. Iedere hindoe (en dat zijn ze allemaal daar) legt elke dag een offer op straat of op een tempel (tje). Een soort rieten mandje met wat bloemen, rijst, koekjes, dus je moet steeds uitkijken waar je loopt. Hier was ook een zilversmid aan het werk. Vervolgens zijn we naar een houtbewerker geweest, super wat ze allemaal uiteen stuk hout kunnen maken, zo fijn als filligraanwerk! Toen zijn we naar de vulkaan boven Ubud gegaan, waar we gegeten hebben met een panorama uitzicht op vulkaan en meer, lekker lopend buffet. Hierna door naar een natuurtuin/koffieproeverij geweest, waar ze ook de beroemde kopi luak (koffie) maken van de uitwerpselen van katachtigen. Toen was het weer tijd om een hotelletje te zoeken, heel leuk, met een zwembad. Spullen afgezet en nog even naar Monkey forrest geweest. Een park in de stad met ‘wilde’ apen, waar Christy trouwens 2 keer gebeten is!

Dag 2 in Ubud: scooters gehuurd en de binnenlanden verkend, het goot van de regen, dus eerst geschuild bij een soort van winkeltje, waar ze de benzine verkopen naast de per ons verpakte pinda’s! Die mensen hadden een goeie dag aan ons, want het duurde nogal en we moesten toch af en toe eten en drinken. Het klaarde op en we hebben een mooie tocht gemaakt langs rijstvelden, kleine dorpjes waar iedereen wel houtbewerker of schilder is. Daarna bij een tempel aangekomen waar bij de uitgang een markt was van de plaatselijke handwerkslieden; ik heb nog nooit zulke agressieve verkooptechnieken gezien, daar zijn de turken maar flauwtjes bij!

Verder op de scooter. ’t Was weer een beetje gaan regenen en de wegen zijn daar matig tot slecht, flinke kraters in de weg. Dus toen Christy moest afremmen voor zo’n kuil ging ze onderuit, ik moest remmen voor Christy en ging dus net zo hard onderuit; daar lagen we! Flink geschaafd en lopen ging ook niet meer best. De mensen daar zijn alleraardigst en behulpzaam, dus de jongens zijn op hun scooters teruggegaan en wij werden beschermd door de mensen daar. Ze hadden lessen water voor ons gehaald om de wonden een beetje uit te wassen. Toen werd het werd donker en bleven ze bij ons zitten tot de jongens terug waren met een busje waar wij in konden, en zij met de andere scooters terugkonden.

In Ubud naar het medisch centrum gegaan, waar de wonden werden behandeld. Christy nog een prik tegen rabius gekregen vanwege de apenbeten (waar ze in Nederland voor ingeent was, maar nog niet voldoende), en ‘s avonds weer met de taxi naar Sanur.

Volgende dag: feest!! Carlo 23 geworden!! Jasper en Christy hadden wat kadootjes gekocht en gezellig aan het zwembad biertjes gedronken uit een emmertje met ijs. ’s Avonds zijn ze met z’n drieën naar Kuta op stap geweest, was schijnbaar supergezellig.

De dag erna niet veel gedaan, iedereen was brak, beetje aan het zwembad gelegen. ’s Middags toch nog maar naar het ziekenhuis in Denpasar gegaan, ik kon nog steeds geen stap zetten. Enkel werd steeds dikker, en aangezien het daar allemaal trapjes en stoepjes zijn, moest ik steeds door anderen geholpen worden om ergens te komen. Foto gemaakt, alle wonden weer schoongemaakt, alles was aan het etteren, maar niks gebroken, alleen flink gekneusd. Dus met een stel krukken terug naar huis.

Volgende dag naar het vliegveld en weer terug naar Surabaya. Ondanks een paar tegenslagen hebben we toch allemaal genoten van het prachtige Bali.

In Surabaya terug naar het Darma hotel, waar we tot diep in de nacht op de deliverysevice van Mac Donald hebben zitten wachten.

Toen was het alweer maandag, Carlo en Jasper boodschappen gedaan en een dvd-speler gekocht (de nieuwste films hier kosten niks) en ’s avonds in de tuin van het hotel gebarbequed.

De plannen zijn door de crash wat veranderd; Jasper en ik zouden dinsdag naar Pangandaran gaan en daar van alles sjouwen, wat met krukken niet te doen is. Wat we dan wel gaan doen lezen jullie in de volgende aflevering van deze spannende soap/dramaserie/vakantie/ontdekkingsreis/cultuurtrip.

Sampai jumpa lagi,

Mar

En de groetjes van Jasper, Carlo en Christy!!